Να ζήσουμε να την θυμόμαστε παιδιά…

Ένα παιχνίδι ήταν και πέρασε…

Ποιο;

Αυτό που η γκέλα έκλεισε πονηρά το μάτι της στην Νίκη, αλλά εκείνη – σωστή κυρία – δεν ενέδωσε!

Μία ισοπαλία ή ακόμα και ήττα (τι ευκαιρία έχασαν ρε παιδιά) θα ήταν πλήγμα για την Νίκη, που τελικά στάθηκε τυχερή και πήρε το ματς.

Ένα ματς που βέβαια γα να λέμε και την αλήθεια άξιζε να το πάρει, που της ακυρώθηκε κι ένα πεντακάθαρο γκολ του Παπαδόπουλου, όμως στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα αυτός που το αξίζει!

Λίγο έλειψε να γίνει η ζημιά…

Ο μικρός αλλά και κακός αγωνιστικός χώρος της “κλούβας”, ήταν εμπόδιο για τους “κυανόλευκους” κόντρα σε μία κλασική ερασιτεχνική ομάδα, που τέτοια γήπεδα την ευνοούν, γιατί πολύ απλά δεν ήταν αυτή που ήθελε να “φτιάξει” παιχνίδι, αντίθετα κύριο μέλημά της, ήταν να “χαλάσει” το παιχνίδι των αντιπάλων της!

Και η “κλούβα” όπως τόνισα, είναι το ιδανικό γήπεδο γι΄ αυτό…

Με το καλό λοιπόν να “πέσει” η “3”, με το καλό να μπει ο πλαστικός τάπητας και να γεμίσει η “κλούβα” με πιτσιρικάδα, που έχει σκορπίσει τώρα δεξιά κι αριστερά (δικαιολογημένα) σε σχολές ποδοσφαίρου που έχουν επενδύσει σε γήπεδα κι εγκαταστάσεις.

Σε ποδοσφαιρική κυψέλη για τους αυριανούς “αστέρες” της ομάδας και όχι μόνο πρέπει να μετατραπεί η “κλούβα”.

Η επαγγελματική ομάδα, αν θέλουν την Νίκη με αυτό τον χαρακτήρα φυσικά, δεν μπορεί να επιστρέψει εκεί.

Να ζήσουμε να την θυμόμαστε την “κλούβα” με λίγα λόγια και να την καμαρώσουμε με την νέα της μορφή.

Έδρα όμως μιας μεγάλης ομάδας, δεν μπορεί να (ξανά) γίνει.

Πάει και τελείωσε!

ΥΓ: Έγραψε πάλι ο φίλος μου ο Κωστάκης: Kerry… Gold μου σημείωσε σε ένα …σκονάκι και πως μπορώ να μην συμφωνήσω μαζί του;